ملوان خسته

مذهبم را گم کرده ام ...

turth — Sun, 16 Mar 2008 23:42:18 GMT

...،

لال مثـــــــل لبخند !!؟؟

--------------------------------------------------------------------

همیشه برایت لبخندی می آوردم

در حالی که خود چیزی نداشتم

و تو ..،

برای اینکه شادمانیت را برقصی ...

می خندیدی..

دیگر بخاطر نمی آورم

و اینبار می خواهم

برای خودم لبخندی بیاورم

حال که مدت هاست برایم نمی خندی...

{...}

- س.حقیقت -

...،

بدون شرح ..

turth — Thu, 01 Nov 2007 15:29:18 GMT

توضیح و یا شاید ماست مالی ...

لطفاً حتماً ادامه مطلب رو بخونین ..

ممنون می شم ..

بدرود استاد ...

turth — Tue, 30 Oct 2007 14:52:18 GMT

نان را از هر طرف بخوانی نان است ..

بروی ادامه مطلب کلیک کنید

مرده ی بی تابوت ...

turth — Thu, 25 Oct 2007 15:29:18 GMT

مشق یک بازنده

----------------------------------------

^{این روزها ..}

^{چشم براه امید هستم}

^{تا شاید}

^{پوشال سرد پاییزی مانده بر دلم .،}

^{جل و پلاسش را}

^{جای دیگری علم کند ..}

^{از رفتار ماه عکس گرفته ام}

^{و آنقدر پرو شده ام که به تو می خندم}

^{و از شما چه پنهان ..}

^{شاید فردا هم مشتی بر خدا بزنم ...}

^{درد دیروزم چه کنم بود و ای کاش}

^{این روزها مرضم شده ..}

^{ای کاش یکی بگوید ...}

^{فردا چه کسی مرا به گورستان خواهد برد ..؟}

^{آخر این روزها}

^{مرگ هم قاعده دارد و این درختان ..}

^{خسته از سایه شدن ..}

^{منتظرند که تابوت وار مرگ را حمل کنند ...}

^{بدرود .....،!!}

^{من باختم ای هم قبیله ای ..}

^{و می دانم}

^{چیزی به پایان نمانده و در این فقدان زمان}

^{هر فرصتی تا ابد فرصت نیست ...}

^{آری .، من}

^{هنوزم که هنوزه}

^{خجلم از روی ماه ...}

^{وای بر من ...}

^{شکستم و آنقدر بغض کردم}

^{که حلیم سرد شد ...}

شجره نامه ی من مال منه ...

turth — Fri, 28 Sep 2007 21:03:18 GMT

هیچ ِ من .!؟

---------------------------------------------------------------------------

دیوانه ای ام بیمار

با ۲۳ سال سابقه ی بیماری

چیزی ندارم که در بهبوهه ی زندگی

فنا شود

جز شادی هایم

که با مشتی پر از باران

لحظاتم را پر میکند

هنوز هم نمی دانم که با کدامین لبخند

عاشقانه ...

شعورم را باخت دادم ؟؟

هنوز هم تکه پاره های تکراری روحم را

در میان زباله های بو گندو

می سوزانم .،

و کماکان نیازمند چیزی هستم که باورش کنم ..

حرفهایم نطق نیست

فریاد است

که آنرا هم

دیروزتر ها

بدبختانه ...

باز هم

عاشقانه سوخت دادم ،،

آنقدر خوره ام که از تخته پاره های زندگی

یک چپر .. نه

معبدیی بسازم

و شاید آرامگاهی برای دفن تمامی افکارم

...

من ، از نسل شبم

بی شراره همچون زمان

بی اشتها از زندگی

شرم بار تر از شب

انسان نیستم

از نسل آدمم

همسفر انتظار

محکوم

گنگ

خسته

و در این هفت شنبه بازار زندگی

من بیمار

کم اهمیت ترین مهره ی سریال هستم ،.

اکنون ..؛

همه ی این جنایات

داغی ست ننگ

که کوفته شده بر پیشانی ام

حال می دانم آنچه که براستی نیازمند باور کردنش بودم

باور کردن خود بود

که هیچگاه این را نفهمیده ام

...

می خرامم در بهشت ماه

اما کاسب آرامش ،.. شب

چار چشمی

از زیر عینک دودی اش

مرا می پاید و به صبح مرجوعم می کند

...

این است روزگارم

درست است که این همه تو را دارم

اما یکی دیگر

به گوش فردا برساند که

ـ دیوانه ای

آنقدر خسته است ..

که حتی نای مردن را هم ندارد ... ـ

هیچ ِ من یا بهر بگم شناسنامه ی من (س.حقیقت)

همیشه مانده ام میان رفتن و رفتن و رفتن ...

turth — Mon, 20 Aug 2007 16:09:18 GMT

پاک کن !؟!

------------------------------------------

هميشه به همين شکل بودی

لوس ، گستاخ ، چندش آور

و منِ دربدر

بر در احساس تو

آويزان

دست نوشته های پوچم را

حک می کردم ...

گناهان چرت و پرت های نوشتاری ام

از چشمان تو زاده می شد

و چَشم گفتن هايت مرا می سوزاند

از سردی دستانت ...

کاش من هم بلد بودم صرف کردن احساس را ، شباهنگام

تا شايد کمی می فهميدی

عشق واژه ی اس ام اسی نيست

و آغوش کفن وار معشوق

گواهیِ عاشقی نيست ..

من آنقدر دلم مرده از اين التهاب تلخ ديابت

که حتی ذهنمم ديگر

عشق را در اتاقکهايش

راه نمی دهد و تو هم که کماکان

منطق عشقت ، احساساتم را می کشت ..

چشمانت را باز کن

می بينی !؟!

موناليزا هنوز هم لبخند می زند

وای که از اين لبخند شيرين

چرک های سرنگ آلوده

نمايان تر می شود

و من ای کاش

هيچگاه تو را بر زبانم نمی آوردم

تا صدای تو

خبر بستر مرگ موناليزا را

غروبانه بازگو نمی کرد ...

...

خيلی تند بياد آور

آن روز ها هر کلامت

سايه ای خنک داشت

اما ..،

هر بهانه ات سرشار بود از عطر نکبت نااميدی

که تو اميد صدايش می زدی

وای بر چشمان تو که بدون عينک

همه جا را تار می ديد

و وای برتو که دم آخر

برای نشان دادن خط چشم هايت

عينکت را بر چشم نداشتی

و از پشت وب کم تيره

مرا تار تر از هميشه ديد زدی ...

بهانه هايت به خط پايان رسيدِ

اما من تازه شروع شده ام

انگار که اين ذهن ساده

تنها چيزی است که زير آفتاب

هميشه تازه اما پوچ

می ماند

پس شروعم را تازه بدان

اما نه به معنی با تو بودن

که اين کلام

ديروز منسوخ شد ...

پاک کنی خريده ام برای پاک کردن خاطرات تو

که جايش را گرم ونرم می بيند

در جا مدادیِ احساس من ؛..

آه که اين پاک کن

بوی بچگی ام را می دهد

آنقدر زيبا منهدم کرد خاطراتت را

که انگار نو پايی سه ساله ام

که جز آغوش مادر و لبخند پدر

درک چيز ديگری را ندارد ...

من آمدنت را

خنديدن و اشک هايت را،

و حتی ..

لمس خيالی دستانت را

در شبهای تنهايی خود

ديگر انتظار نخواهم کشيد .. .

تو ای بدرود شده

فاصله ها را مقدس بدان که اکنون

فاصله ی من و تو

يک واحد بيشتر نيست

به وسعت يک قطره اشک

و اين آشوب سخت ثلث دوم زندگی

مرا در ميان گرفته ..

من ديگر بال و پری ندارم

نای راه رفتن هم از جريان افتاده

در کالبد بی روحم ، اما

ديريست که سکوت و روشنی

اتوبان فريادهای مملو از تيرگی هايم را

مسدود کرده

و فقط با يک استکان چای

جنسم جور می شود ..

ديگر احساساتی نشو

پرده برداری کن از خواب آلودگیِ چشمانت

و کرکره ی گوشهايت را هم بکش بالا

حرف اولم را در آخر می گويم

برو که رفتن جايز است

در اين روزگاران ماندنی ...

-----------------------------------------------

س.حقیقت - مرداد ماه ۱۳۸۶

ای کاش ... (چه ساده آه می کشیم )

turth — Sat, 23 Jun 2007 09:46:18 GMT

با الهام از عروس اورانوس

تقدیم به وحید پورزارع عزیز ...

چه ساده آه می کشیم ...

----------------------------------------------------------

طوفان فریاد من است

باد را دزدیده ام وباران را

در کلاس ابری چشمانم ثبت نام کرده ام

دستان صیادان بزرگ قرن

همیشه شیاد باقی می مانند و

اشکهای بچه ماهی

همیشه بی مرهم

...

حال برخیز

موجها را نگاه کن

می خواهند برای تو کمی

برقصند

و تو

جذر و مد دریا را

داستانی نامشروع ندان

و از ساحل

التماس خنده طلب کن

که تازه سیراب شده از هوسرانی گوش ماهی ها ..

فانوس دریایی همچنان خاموش است و

بوم های نقاشی

تابلو وار ، خط خطی می شوند

و خوش بحال آبرنگها

که حداقل ، کسی را برای بوسیدن دارند ..

برگان درختان بهاری

مشکوکند

و مونالیزا هنوز هم که هنوزه

لبخند تلخی بر لبانش دارد

...

کاش دوستت نداشتم

دنیا را می گویم

که همه چی دارد

اما مرا دوست ندارد ..

و من ، بیهوده و بی رمق

هر لحظه

انتظار سوپرایزی

به سمت شادی را دارم ،.. اما

لبخند ، غمگین پرسه می زند

در کوچه های درونی من

من خسته ام از بادبدک بازی های ظهر تابستان

و تنها رویای نسیم

دستانش را به سوی من دراز می کند

و کوچه های لخت را

به دنبال یک بازی جدید

لقد مال می کند با گامهای من ...

دریا در چشمان من

بزرگ می شود

و قایق های شکسته

دلشکسته از درختان بی گناه

در میان موجها ...

می میرند

آفتاب را سمت من تنظیم کن

در چشمانم سیل باران

از طوفان گونو

وحشی تر جان می گیرد ...

دریا منم

نه آن موجهایی که به سمت ساحل

هراسان

به بیراهه رفتند

و او که هر لحظه

در خیال تو

آغوشت گهواره ی وجودش میشود ..

برخیز و اشک بریز

با احساسی که از من گرفته ای

از کینه ای که از تو به من رسیده

گرمای دستانم را پس بده

آرام بشین در کنارم

دو پیچ دیگر تا مرگ نمانده

آواز بخوان تا برقصیم

کوچه های لبخند زیر آتش دفن شده

دریا زیر پای من است

نفس بکش

انتها همین جاست

آری

چه خوش گفت

" از ماست که بر ماست .... "

--------------------------------------------------

س.حقیقت - خرداد ماه 1386

---------------------------------------------------

بانوی تیره ...

turth — Sat, 09 Jun 2007 10:48:18 GMT

سرخ پوش تیره ...

----------------------------------------------------------------------------------

طلوع را در توهم سکوت تو به فردا رساندم

اما

فردا هایم همان دیروزی بود که تو

مرا میان موجها جا گذاشتی و

اینجا هنوز هم که هنوزه آفتاب سوزان است

اما

پختگی صورت هایمان و پوست پوسته شدن های تن ما را

آرامش دریا

مدفون می کند و

من

در بهبهه ی نابودی مرغان دریایی

تو را یافتم میان صفحه های دنیای جادویی

و تو ای بخت برگشته ی تنها و بی ماه

شبهای تیره ات را به نور فانوس دریایی

بسپار

و غزل باران کن

ساحل خسته ی قلب گرمت را

و آفتابی باش در این روزگاران تیره

که تو ای تنهاترین بانوی سرخ پوش دنیا

غمگین تر از سرخ رنگی تو

آسمان دریاست ..

بیا و با موجها عشق بازی کن که فریاد

تنها مرهم عابر گلوی توست

و این بغض را

در آستان مرگ بهار

برای فصل نو هدیه نیار

که تابستان

با پیراهن آستین کوتاهش

در انتظار لبخند های توست ..

-------------------------------------------------------

ملوان خسته - ۱۹ خرداد ۱۳۸۶

-------------------------------------------------------

بانوی سرخپوش ..

دنیا اینقدر رنگ داره که عدد صفر رو برای سیاه در نظر گرفتند.

آبی باش ..، آبی و آفتابی

-------------------------------------------------------------------------------------------

( بانوی تنها ، تمامی گناهان قابل بخشش است .. )

و یک فنجان انتظار ...

turth — Sat, 05 May 2007 09:29:18 GMT

انتظار ...

......................................................................................................................

و دقایق ..

بارانی تر از قبل

لحظات را می گذراند ..

چه تفاوت دارد دیروز

برای امروزی که تیره و تار

در امید فرداست ..

آنزمان که پشت ديوار خرابات

می گرید برایم لحظه ها ..

...

ثانیه ها در سمت غربی وجود

خانه کرده و عشق

دست در دست خاطره ها

در آبی بی آسمان

کور شده

و زمان

در کوچه پس کوچه های توهم

هنوز

پرسه می زند

...

مرا ببین ..

که دیوانه وار

روانم

و چون موج های خسته از دریا

ساحل را پیش گرفته ام

و در انتظار اشک

بغض هایم را

جاری می کنم در سراب رودی بی آب ..

...؛

و حال ..

کماکان 11 ساله مانده ام

و در صف بی انتهای برهوت

عاشقانه

دریا را می خوانم ...

در رویای پس فرداهای انتظار ...

می بینی که چه قدر غریب مانده دیروز ...!!؟؟

***

س.حقیقت - ۱۳۸۶